118::Mitthai small restaurant be Mitthai art shop

จาก​เรื่องที่​แล้ว​ ​ที่​เล่าว่า พอเรา​ไม่​ทำ​อย่างนึง​ ​เราก็มี​เวลา​ไปทำ​อีกอย่างนึง

พอเรา​ไม่​ต้อง​ขายอาหาร​ ​เราก็​ไม่​ต้อง​ไปตลาด​ ​ไม่​ต้อง​เตรียมผัก​ ​ไม่​ต้อง​ล้างจาน

ไม่​ต้อง​ล้า​ ​ไม่​ต้อง​เหนื่อยมาก

เริ่มแจกจานชาม​ ​ช้อนซ่อม​ ​หม้อไห​ ​ครก​ ​แก้วน้ำ​ ​เครื่องปั่น​ ​หม้อหุงข้าว​ ​โต๊ะ​ ​เก้าอี้

เพื่อ​ให้​ร้านว่าง​ ​เราก็ว่าง​ ​ใจก็ว่างขึ้น

เริ่มมี​เวลามาประดิษฐ์​ ​โปสการ์ด

แต่ก่อนโปสการ์ด​ ​เราทำ​เองทุกใบ​ ​ตั้งแต่​ไปเลือกกระดาษ​ ​เอา​เท่า​ที่หา​ได้​ใน​เมืองปาย

จะ​มาหากระดาษสีครีมนวล​ ​หรือ​สี​เอิร์ทโทนสวย​ ​ๆ​ ​นั้น​ ​คง​ไม่​มี​ใครเอา​เข้า​มาขาย​ใน​ปาย

เราก็คว้ากระดาษที่​เด็ก​ ​ๆ​ ​เอา​ไว้​ไปแปะทำ​บอร์ด​ใน​โรงเรียน​ ​สีส้ม​ ​สี​เหลือง​ ​สีฟ้า

วาดรูปเอง​ ​เอา​ ​งาน​ paint ​ที่​เราวาดเสร็จ​แล้ว​ ​มาถ่ายรูป​ ​อัดมาทำ​โปสการ์ด

แล้ว​มันก็​เริ่มเอาภาพถ่ายมา​แปะ​ ​กลาย​เป็น​ว่า​ ​คนชอบรูปถ่ายมากกว่า

ภาพวาดมันสนองคนวาด​ ​แต่คนซื้อ​ ​เค้า​ไม่​รู้สึกมี​ส่วน​ร่วม

แต่ภาพถ่าย​ ​มันสร้าง​ความ​รู้สึก​กับ​คนซื้อ​ได้

พอเสร็จโปสการ์ด​ ​ก็มี​เวลา​เหลืออีก​ ​เราก็มาคิด​จะ​ทำ​เสื้อ

แรก ๆ เราไม่มีเงินลงทุนพอจะสั่งเสื้อทีละ ร้อยตัว

เราก็ซื้อเสื้อเปล่า มาสกรีนเอง มันทำให้เราสกรีนเองได้หลายลาย

ลายละ 10 ตัว

แต่ก็สนุกดี ได้ฝึกทำ การสกรีนเสื้อก็เหมือน งาน printing

ทำจนรู้สึกว่า การออกแบบเสื้อก็เหมือนเรา paint ลงผ้าใบ

เริ่มสนุกออกแบบไปจนสกรีนไม่ทันแล้วคับท่าน

ต้องพึ่งอุตสาหกรรมแล้วเรา

ร้านมิตรไทยเลยเป็นเช่นนี้คับท่าน อุดสาหะกรรมไปแล้วคับพี่

จึงกลายเป็นร้านมิตรไทยอย่างเห็น

เพียงแค่​​​เพราะ​​​ว่า​​ ​​เรา​​​ไม่​​​ต้อง​​​ไปทำ​​​อาหารอีก
ทุกวันนี้​​ ​​ก็พยามหา​​​เวลา​​​ไปทำ​​​อาหารกินบ้าง​​ ​​ฝีมือทำ​​​อาหารเริ่ม​​​จะ​​​ตกซะ​​​แล้น