02::ขอรื่นรมย์กับชีวิตง่าย ๆ – ตอนที่2

 

สกนธ์ก๋ำมิตรไทย
บทสัมภาษณ์จากนิตยสาร City Life / ปีที่ 5ฉบับที่ 56 / 2541| photograph and text by คณปติ |

—————————————————————————————————————————————————————————–

“ก็คุยกันเยอะมากกว่าจะออกมาได้ เฮ้ย..จะไปแน่เหรอ มีเงินแต่สามหมื่นสี่หมื่นเองนะ ออกต่างจังหวัดนี่ มันเหมือนเริ่มต้นใหม่”

ก๋ำพูดอย่างคล่องแคล่ว “ตอนที่ตั้งใจว่าจะออก ก็คิดว่า น่าจะหาเงินอีกสักสองปี มีสักแสนสองแสนค่อยออก แต่สกนธ์เขาบอกว่า ถ้ารอไปก็ไม่มีวันเก็บได้หรอก มีเงินเท่าไหร่ก็ไม่พอ ถ้ามีแสนหนึ่งก็ไม่พอต้องสามแสนดีกว่า สู้ออกไปเลยดีกว่า ทดลองอยู่ อยู่ไม่ได้ก็กลับ ไม่ได้ฟิกซ์ไปว่าต้องให้ได้แค่นี้ก่อน”

สกนธ์เสริมว่า “จริง ๆ ผมคิดตั้งแต่ยังไม่จบนะ ผมไม่อยู่หรอกกรุงเทพฯ แต่คิดว่าจะทำงานสัก 5 ปี พอครบ 5 ปี ก็ไม่เห็นมีเงินเยอะเลย (หัวเราะ) พอมีเงิน เดี๋ยวก็ไปหุ้นซื้อที่กัน พอมีเงินอีกก้อน ก็ซื้อคอมพิวเตอร์แล้ว”

ก๋ำแทรกว่า “แล้วก็ผ่อนคอนโดฯ ตามสเต็ปของคนเมือง ที่มีสินค้าหลอกเราเรื่อย ๆ ก่อนมาก็ประกาศขายคอนโดฯ ผ่อนดาวน์ไปแล้วแสนกว่าบาท ก็ประกาศขาย ถ้าขายไม่ได้ก็จะทิ้งเลยแสนกว่าบาท เพราะถ้าเอามาก็เป็นหนี้อีกสีแสน รู้สึกว่า ไม่อยากได้แล้ว พอไม่อยากได้ ก็โล่งมากเลย สบาย ๆ แสนกว่าบาทไม่เอามาหาใหม่ พอดีได้เพื่อน ก็ปล่อยเพื่อนไป มีก็ให้ ไม่มีก็ไม่ต้องให้ไม่เป็นไร อยู่ไปก่อน ไม่เครียดกับเงินตรงนั้นเลย”

เมื่อมาถึงปาย ก๋ำ สกนธ์และเพื่อน เช่าบ้านอยู่รวมกัน 3 คน แผนการที่ตั้งใจว่าจะเปิดร้านกาแฟเล็ก ๆ ก็ยังไม่เป็นจริง เนื่องจากหาร้านยังไม่ได้ ทั้งเขาและเธอจึงใช้เวลาว่างทำในสิ่งที่ปารถนามานาน

“ปีแรกที่ยังไม่ได้ทำร้านก็เดินไปเดินมา ขี่รถเล่นไปตลาด วาดรูป วาดรูปเยอะมาก วาดทุกวัน อ่านหนังสือวันละเล่ม มีความสุขมาก จนคิดว่าไม่ต้องเปิดร้านแล้ว เลิกคิดแล้ว ตอนนั้นอยากรู้จักตัวเอง อยากรื่นรมย์กับของง่าย ๆ ดูสิว่า ความสุขมันคืออะไรประมาณนั้น

“แล้วก๋ำมาหัดเขียนรูปที่นี่นะ สนุกมาก การวาดรูป มันคือการศึกษาตัวเองจริง ๆ เพราะว่าตอนอยู่กรุงเทพฯ ก๋ำอยาก ตัดเรื่องความคิดที่เป็นเหตุผลออกไป เพราะว่ามันน่าเบื่อมาก มันไม่เป็นอิสระ อะไรต้องเป็นเหตุผลหมด มันก็เลยออกมาในงานวาดรูป ฉันรู้สึกแบบนี้ ฉันก็วาดลงไป ฉันชอบแบบนี้ ฉันก็จะทำ โดยที่ไม่ได้ไปทำร้ายใคร แต่ว่าไม่อยากมีเหตุผล”

“พออยู่ ๆ ไป งานมันเข้ามาเอง มีพี่เขามาบอกว่า สอนฝรั่งพูดไทยหน่อย เราก็คิดชั่วโมงละ 150 บาท ก็ก๊อก ๆ แก๊กๆพออยู่ได้ มันก็พอกินพอใช้ แล้ว”

สกนธ์์ เสริมว่า “ตอนนั้นจะคิดคล้ายกัน พอหาร้านไม่มี ผมก็กลับมาวาดรูป เพราะเรียนมาทางนี้ แต่ไปทำดีไซน์ เราก็วาดรูปอ่านหนังสือ ขนหนังสือมาเยอะ เพราะตอนทำงานไม่ค่อยมีเวลาอ่าน ตอนนั้นเขียนจนคิดได้ว่า ไม่เอาอะไรมาก ถ้าเกิดว่าเงินหมด เราก็ได้รูปเยอะ คิดว่าอาจจะเอาไปแสดง มันไม่คิดไกล คิดว่าชีวิตช่วงหนึ่งอาจจะต้องกลับไปทำงานอีกที ได้มาพักสองสามปีก็คุ้มแล้ว”

ไม่นานนักทั้งคู่จึงเช่าใต้ถุนบ้านหลังหนึ่งในราคา 600 บาท แล้วก็ตกแต่งเป็นร้านกาแฟ และขายอาหารให้นักท่องเที่ยว โดยแบ่งเวลาสำหรับการเปิดร้านอาหาร ไว้เพียง 6 ชั่วโมงต่อวันเท่านั้น

“ที่ร้านทำแค่วันละ 6 ชั่วโมง ตั้งแต่สี่โมงเย็นถึงสี่ทุ่ม เพราะอยากอยู่บ้านทำงาน วาดรูป เขียนหนังสือ เดินเล่น นอนส่วนใหญ่ (หัวเราะ) อยู่บ้านก็สนุก ไปที่ร้านก็เหมือนพักผ่อน เพราะอยู่บ้านทำงาน แต่พอไปร้านแล้วกลับมาบ้าน ก็เหมือนพักผ่อน มันก็เลยสนุก” ก๋ำเป็นฝ่ายเล่า

ก่อนที่สกนธ์จะเสริมว่า “เคยเปิดเช้าด้วย ช่วงหน้าหนาวปีที่แล้ว อยากจะโกยเงินไปเที่ยว เพราะถ้าเปิดทั้งวัน ก็ได้เงินอีกสักเท่าหนึ่ง เราตื่นเช้าอยู่แล้ว แต่ขี้เกียจไปขายของ ผมอยากทำอะไรที่มันเล็ก ๆ แล้วดี ถ้ามันทำอะไรใหญ่ ๆ แล้วต้องหาคนมาเพิ่ม จ้างลูกจ้าง มันวุ่นวาย เล็ก ๆ แล้วทำสองคน แค่ไหนก็ทำให้ดีที่สุด”

“อย่างล้างจาน ก็ต้องล้างเอง ถ้าจ้างคนพม่าวันละยี่สิบสามสิบก็ได้ ขายเสร็จแล้วก็กองไว้ ตอนเช้าให้เขามาล้างก็ได้ แต่ว่าค้นพบความสุขจากการล้างจาน”

 

ขอรื่นรมย์กับชีวิตง่าย ๆ 01 ::: ขอรื่นรมย์กับชีวิตง่าย ๆ 03

—————————————————————————————————————-

Technorati Tags: , , , ,

Advertisements

0 Responses to “02::ขอรื่นรมย์กับชีวิตง่าย ๆ – ตอนที่2”



  1. ให้ความเห็น

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s




  • 1,074,917 ดวงจิต

Mitthai links:)

about blog

Photobucket - Video and Image Hosting
ร้านมิตรไทย เป็นร้านขายของที่ระลึกๆเล็กๆ และกวนๆร้านหนึ่ง มีประชากรแสนขี้เกียจ 2 คน อยู่แถวๆ อ.ปาย จ.แม่ฮ่องสอน ทางตอนใต้สุดของประเทศจีน
Mitthai Art Shop เป็นบล็อกที่พูดถึงปาย(pai),การใช้ชีวิตในอ.ปาย,ที่ท่องเที่ยวในอ.ปายจ.แม่ฮ่องสอน,โลกของร้านมิตรไทย,ข้อมูลอ.ปาย,ที่พักอ.ปาย,การเดินทางมาอ.ปาย,ร้านมิตรไทย,เสื้อยืดปาย,pai-t-shirt,โปสการ์ดปาย,จำหน่ายของที่ระลึกเกี่ยวกับอ.ปาย,เข็มกลัดอ.ปาย,utopai,ยูโทปาย,งานศิลปะ,ภาพถ่ายเมืองปาย,การถ่ายภาพ


%d bloggers like this: