03::ขอรื่นรมย์กับชีวิตง่าย ๆ – ตอนที่3

ร้านมิตรไทย

บทสัมภาษณ์จากนิตยสาร City Life / ปีที่ 5ฉบับที่ 56 / 2541| photograph and text by คณปติ |———————————————————————————————————————————————-

ก๋ำเสริมว่า “คือไม่พยายามคิดอะไรที่เราทำไม่ได้ เหมือนกับเงิน เรามีเงินในกระเป๋าเท่าไหร่ เราก็ใช้เท่านั้น คือจะหาเงินมากกว่านี้ก็ได้ เพียงแต่เราไม่ซื้อ เรายอมจ่ายเวลาแห่งความสบายอยู่ที่บ้าน ตื่นเช้ามาอากาศดี ตื่นมาเจอภูเขา หมอกเหมิก ตื่นมากินกาแฟ ไม่ต้องรีบ คุ้มแล้ว ถ้าอยู่ที่กรุงเทพฯ ต้องรีบกิน (ทำเสียงซดกาแฟประกอบ) ไม่เคยรื่นรมย์เลย เดี๋ยวต้องไปทำงานอีกแล้ว”

จากคนที่เคยรับเงินเดือนเรือนหมื่นเป็นประจำ แล้วต้องมาเจอกับสภาพของร้านซึ่งบางวันก็มีลูกค้าแน่น บางวันก็แทบไม่มีลูกค้าเลย ทั้งเขาและเธอคิดอย่างไร และได้เรียนรู้อะไรบ้าง “รายได้ที่นี่โอเค เพราะเราโอเค ผมว่าเฉลี่ยได้แค่เท่าไหร่เอง กำไรคนละร้อยสองร้อยต่อวัน บางวันอาจจะแบ่งวันละพันนี่ได้ แต่บางวันไม่ได้เลยก็มีนะ แล้วคนแน่นๆ ก็ไม่ได้แน่นอย่างนี้ตลอดไป บางวันแน่น อีกสองวันไม่แน่น บางวันห้าคน เพราะว่าร้านมันเยอะแล้ว ปีนี้มีคนอพยพมาเยอะเหมือนกัน แต่ผมว่าเป็นเรื่องธรรมดา เพราะเราเป็นคนหนึ่งที่มาเหมือนกัน”

“ร้านมันเหมือนกับทำเพื่อยังชีพ อย่างอื่นเราไม่ได้เงินจากมัน ร้านมันพอได้เงินบ้าง มันคงต้องอยู่ จะมาอยู่บ้านเฉยๆเงินก็หมด ก็เลยต้องมีร้าน แต่ทำแบบไม่ใช่มืออาชีพ” สกนธ์ตบท้าย

ทางฝ่ายก๋ำ เล่าถึงสิ่งที่เธอได้เรียนรู้จากการออกมาเผชิญชีวิตที่เมืองปายว่า “รู้จักค่าของเงินกันมากขึ้น บาทหนึ่งก็เก็บ แล้วก็รู้สึกความสุขมันหาได้ง่าย ๆ ถ้าเรารู้จักตัวเอง แล้วก็รื่นรมย์กับชีวิตง่าย ๆ ก็ได้ ไม่ใช่ว่าต้องไปดูหนัง ไปเข้าห้าง หรือว่าต้องไปอินเดียถึงจะโอ้โห..ค้นพบ ไม่ต้องใช้เงินก็มีความสุขได้”

สกนธ์ย้ำว่า “มันง่ายจริง ๆ แต่ต้องเห็นก่อน” “ใช่” ก๋ำเสริมทันที “ต้องผ่านความเหงา อยู่ที่นี่มันต้องอยู่ได้ด้วยตัวเอง แล้วมีอะไรทำจริง ๆ สมมุติว่าชอบวาดรูป ก็ชอบจริง ๆ ไม่ได้หลอกตัวเองว่ากูชอบ แต่จริง ๆ แล้วไม่ได้ชอบ มันก็จะหลอกไปเรื่อย ๆ มันก็จะไม่อิ่ม ไม่มีความสุข จะเขี่ย ๆ ไปฆ่าเวลาวันหนึ่งให้จบ” สกนธ์เสริมอีกว่า “อยู่ที่นี่มีกฎสองข้อที่ผมสรุปเอง ข้อหนึ่งคือต้องไม่กลัว

อย่างขายอาหารผมไม่เคยขาย ก็ไม่ต้องกลัว หัดไปผมมีหนังสือแม่บ้านเป็นตั้งเลย ก็หัดไปสิ วันนี้เจอสตูปากีสถาน เฮ้ย..ชื่อดี(หัวเราะ) ก็ดูว่ามันมีอะไร มันฝรั่ง มีอะไร ก็ไปซื้อที่ตลาดได้หมด ไม่เห็นจะต้องไปซื้อที่ปากีสถาน ก็ทำได้ กฎข้อที่สองคือไม่โลภ

ก่อนจากกันวันนั้น เราถามว่า เพื่อนฝูงรอบข้างคิดอย่างไรกับการอพยพย้ายถิ่นของทั้งคู่ คำตอบของก๋ำคือ “ปีแรกส่วนมากเขาจะพูดว่า เฮ้ยทำไมตัดสินใจเร็ววะ ยังหนุ่มยังสาวกันอยู่เลย น่าจะอยู่กรุงเทพฯ อีกสักปีสองปี เราก็บอกว่า ต้องมาเลย ถ้าอยากมา รอไม่ได้ แล้วเราก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ถึงจะได้มา หกสิบปีใช่ไหม ส่วนมากเขาจะคิดว่า หกสิบค่อยมาอยู่ต่างจังหวัด เราว่าช่วงนั้นจะปรับตัวยากแล้ว จะใช้ชีวิตแต่ละวันยังไง เพราะเราเคยตื่นเช้ามาทำงานในออฟฟิศ พอออกมา อยู่เฉย ๆ จะรู้สึกเคว้งคว้างเหมือนกันนะ ถ้ามาตอนแก มันจะลอยมาเลย แล้วจะอยู่ไม่ได้

เราคิดว่าทำไมไม่ใช้ชีวิตอย่างที่ตัวเองคิดตอนที่เป็นหนุ่มเป็นสาว มันมีพลังเยอะ ไปใช้ตอนแก่มันหมดแรงแล้ว จะปลูกต้นไม้ก็เหนื่อย”

สกนธ์เล่าบ้าง “แรก ๆ เพื่อนเขาจะมาเหมือนมาเยี่ยม เรายังไม่มีรายได้ จะกินอะไรทีก็ไปเดินเก็บตำลึง ตำเครื่องตำอะไรเขาจะสงสารพวกเรามาก (หัวเราะ) เอาแฮม เอาอะไรมาให้ เขาก็คิดว่ามันจะอยู่กันได้เหรอ อยู่นานเท่าไหร่ คือเขามาสองสามวัน ขณะที่สามปีที่แล้ว ปัญหาเศรษฐกิจมันยังไม่เป็นแบบนี้ คนก็ยังมีสตางค์ มีจ๊อบ มาถึงก็พาไปเลี้ยงร้านที่ยังไม่เคยเข้า”

“แล้วเขามาปีละครั้ง พวกเราก็จะเปลี่ยนกันที ปีหนึ่งขายลูกชิ้นปิ้งก็ขายมาแล้ว กำไรวันละสามสิบ เพื่อนก็บอกว่า โอ้โห..มึงขายลูกชิ้นปิ้งเหรอวะ(หัวเราะ) เราก็ค่อย ๆ มีงานของเรา วาดรูปก็ได้วาด ทำร้านก็ได้ทำ ส่วนเพื่อนนี่ เฮ้ย..กูตั้งบริษัทแล้ว สักพักปลดคนงาน ตอนหลังเป็นหนี้กันหมด เป็นหนี้หลักล้านกันแล้ว เพราะว่าเปิดออฟฟิศกันเอง”

พิษของฟองสบู่แตก ทำให้เพื่อน ๆ ในวงการที่ทั้งคู่รู้จักต้องพูดประโยคที่ว่า “ช่วยกูด้วย กูถูกปลดแล้ว ก็จะไปอยู่กับมึง มึงรอกูด้วยนะ มึงอย่าทิ้งกูนะ” ในสถานการณ์เช่นนี้ แม้ว่าหลาย ๆ คนจะไม่โชคดีอย่างสกนธ์และก๋ำ แต่ถ้ารู้จักพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสอย่างที่หลายๆ คนเคยกล่าวมาแล้วแน่นอนว่า โลกนี้ย่อมมีที่ว่างสำหรับเราเสมอ

​ขอรื่นรมย์​กับ​ชีวิตง่าย​ ​ๆ​ – ตอนที่2

————————————————————————————————————

Technorati Tags: , , , , ,

Advertisements

0 Responses to “03::ขอรื่นรมย์กับชีวิตง่าย ๆ – ตอนที่3”



  1. ให้ความเห็น

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s




  • 1,074,917 ดวงจิต

Mitthai links:)

about blog

Photobucket - Video and Image Hosting
ร้านมิตรไทย เป็นร้านขายของที่ระลึกๆเล็กๆ และกวนๆร้านหนึ่ง มีประชากรแสนขี้เกียจ 2 คน อยู่แถวๆ อ.ปาย จ.แม่ฮ่องสอน ทางตอนใต้สุดของประเทศจีน
Mitthai Art Shop เป็นบล็อกที่พูดถึงปาย(pai),การใช้ชีวิตในอ.ปาย,ที่ท่องเที่ยวในอ.ปายจ.แม่ฮ่องสอน,โลกของร้านมิตรไทย,ข้อมูลอ.ปาย,ที่พักอ.ปาย,การเดินทางมาอ.ปาย,ร้านมิตรไทย,เสื้อยืดปาย,pai-t-shirt,โปสการ์ดปาย,จำหน่ายของที่ระลึกเกี่ยวกับอ.ปาย,เข็มกลัดอ.ปาย,utopai,ยูโทปาย,งานศิลปะ,ภาพถ่ายเมืองปาย,การถ่ายภาพ


%d bloggers like this: