Posts Tagged 'ปาย'

153 :: ปายกับชีวิตง่ายเรียบ แรงบันดาลใจจากหนังสือ “ปฏิวัติยุคสมัยด้วยฟางเส้นเดียว”

ได้แนะนำให้รู้จักกับพี่ปรายพันแสงแล้ว
ก็ถึงคราวที่จะแนะนำผลงานของเธอชิ้นหนึ่ง โดยเธอเป็น บรรณาธิการ ออกหนังสือพ็อคเก็ตบุ๊คที่ไม่เล็กนะ ชื่อเรื่อง โปสการ์ด ชา กาแฟ ปาย
เนื้อหาเป็นบทสัมภาษณ์มุมความติดของคนที่ใช้ชีวิตในเมืองปาย
อ่ะ แน่นอน เราทั้งสองคนติดร่างแหไปกะเขาด้วย
เมืองปายมันเล็ก ทำอะไรนิดหน่อย คนก็ฮือฮา
เคยคิดว่า ถ้าไปเปิดร้านแบบร้านมิตรไทยที่กรุงเทพ คงเป็นแค่ร้านเล็ก ๆ ธรรมดา ๆ ไม่มีใครสนใจหรอก

สิ่งที่เราทั้งสองทำ ไม่ใช่เรื่องยิ่งใหญ่อะไร ใคร ๆ ก็ทำได้ ขอแค่ลงมือ
มันน่าสนใจตรง อะไรทำให้เราทั้งสองคิดไม่เหมือนคนอื่น
อยู่ต่างจังหวัด ทำยังไง หลายคนก็งง ไม่กล้า ก้าวเท้าออกจากกรุงเทพ ไม่มีเงิน กลัวแม่ด่า กลัวผี กลัวการอยู่คนเดียว ทำอะไรก็ไม่เป็น มันต้องเริ่มจากการไม่กลัว สนุกจะตายได้ทำอะไรเองบ้าง ทำกับข้าวเอง ไปเดินตลาด ปลูกต้นไม้ มีบ้านเช่าเป็นของตัวเอง แต่งบ้าน วางแผนชีวิตแต่วัน แต่ละวีค เดี๋ยวอนาคตมันมาเอง บางคนถาม แล้วจะไปทำอะไรกิน อันนี้ถ้าตัวเองยังไม่รู้ว่ามีความสามารถอะไรบ้าง ก็ไม่รู้จะช่วยยังไง ชาวบ้านบางคน เค้าจบแค่ ป. 4 เค้ายังทำมาหากิน อยู่กันได้
ไม่มีอะไรน่ากลัว แค่ทำตามที่หัวใจบอก อยากทำอะไรก็ทำเถิด ไม่รู้ว่าเราจะตายวันไหน

เราคัดลอกบางช่วงของบทสัมภาษณ์มาให้ชิม แล้วที่เหลือ คุณ ๆ ก็ไปลองหาอ่านกันดูนะ
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket

ถาม : เป็นคนกรุงเทพโดยกำเนิด แต่ไม่ชอบสภาพสังคมในกรุงเทพฯ
ตอบ: ผมไม่ชอบวงจรที่ว่าตื่นมาอยู่ลาดพร้าว ไปทำงานสีลม ขึ้นรถสองต่อ แล้วรถติดอยู่สองชั่วโมง แต่ชอบการออกแบบนะ ชอบศิลปะ ชอบที่กรุงเทพฯ มีหอศิลป์ มีร้านหนังสือ มีแกลเลอรี่ มีห้องสมุด คือมันมีข้อดี แต่ผมไม่ชอบการเดินทางแบบนั้น ไปสองชั่วโมง กลับสองชั่วโมง

ถาม : จุดเริ่มต้นของการมาอยู่ปายนั้นมาจากหนังสือ “ปฏิวัติยุคสมัยด้วยฟางเส้นเดียว”
ตอบ : หนังสือคือตัวจุดประกาย มันจุดประกายผมมาก ทำให้รู้สึกว่า เฮ้ย! โลกนี้มีเรื่องง่าย ๆ แค่นี้เอง แล้วเรามามัวทำอะไรให้มันยุ่งยากอยู่วะ คือผมอ่านหนังสือของฟูกูโอกะแล้ว ไม่ได้เชื่อว่าจะต้องทำการเกษตรนะ แต่การเกษตรเป็นสิ่งที่เขาทำแล้วเขาพบบางอย่าง จริง ๆ แล้วสิ่งที่ฟูกูโอกะคิดคือการตรัสรู้นะ เหมือนเขาพบแล้วว่าเขาคิดอะไรได้ ผมอาจจะแค่เข้าใจขั้นต้นๆ ของเขา ว่าคนเรามันใช้ชีิวตยุ่งยากไปหรือเปล่าวะ

ถาม : เหมือนกับว่าวิถึชีวิตแบบที่เราเชื่อกัน มันคือการเดินอ้อมไปไกลจากที่เป็นจริง
ตอบ : ผมไม่แน่ใจว่าระหว่างที่อ่านนี่มันเป็นหนังสือของติช นัท ฮันห์ หรือฟูกูโอกะ มันจะปน ๆ กัน คุณจะกินข้าวจานหนึ่ง แทนที่คุณจะเด็ดผักจากตรงนั้นตรงนี้มา แล้วก็ผัดหรือหุงข้าว เสร็จแล้วคุณก็กินข้าวใช่ไหม แต่คุณต้องเดินอ้อมไปเรียนหนีงสือ เรียนอนุบาล เรียนมัธยม เรียนมหาวิทยาลัยเรียนปริญญาโท ไปทำงานแล้วก็ซื้อข้าวมากิน นี่คือการเดินอ้อมไง

ถาม : แต่เราก็ชินกับวงจรหรือวิถีชีวตแบบนี้
ตอบ : ใช่ นั่นคือความยากในชีวิตที่ผมรู้สีก แล้วฟูกูโอกะคือคนที่บอกว่า เฮ้ย! ชีวิตมันง่ายกว่านั้น แต่คุณต้องไปตีความเองว่าง่านกว่านั้นที่คุณจะทำคืออะไร ผมว่ามันเป็นปรัชญาอันหนึ่งที่ตีความได้ไม่เหมือนกัน ผมจับได้แค่ว่าอย่าไปทำชีวิตให้มันยากมาก เหมือนการทำงาน งาน งาน งาน เพื่อเอาเงินเดือนไปซื้อข้าว คือมึงก็เอาข้าวมาหุงเลยสิวะ

ถาม : เคยให้สัมภาษณ์ไว้ว่าอยู่ปายมีกฏอยู่สองข้อคือ ไม่กลัวและไม่โลภ ทุกวันนี้กฏนั้นเปลี่ยนแปลงไปบ้างไหม
ตอบ : จริง ๆ มีสามข้อนะ เพราะอันนี้เราเขียนเอง คือไม่กลัว ไม่โลภ แล้วก็ไม่โง่ด้วย ตอนนั้นเขียนเพื่ออธิบายอะไรบางอย่าง แต่ไม่ใช่กฎเกณฑ์มหัศจรรย์อะไร ซึ่งผมคิดว่าทุกวันนี้ก็ยังใช้กฏนี้นะ ไม่กลัว คืออย่าไปกลัวที่จะต้องเปลี่ยนชีวิต เมื่อก่อนมาอยู่ปยมันเหมือนกับว่าคุณจะต้องเปลี่ยนไง มันต้องหักมุมเลยละ ไม่โลภ ก็คือไม่ต้องเอามาก เดี๋ยวมันได้เอง แต่อย่าไปตั้งเป้าว่ากูพิมพ์โปสการ์ดนี่ จะต้องขายให้ได้ภายในเดือนนี้ อะไรแบบนั้น ไม่โง่ คือ พยายามคิดทุกวัน คิดให้เป็นนิสัย อย่าไปคิดแค่ว่ากูจะรวยเมื่อไหร่

ถาม : สำหรับคที่จะมาอยู่ปายในปัจจุบันนี้ จำเป็นจะต้องมีกฏเกณฑ์อะไรเพิ่มเติมไหมครับ
ตอบ : คือจริง ๆ กฏนี้ผมก็ไม่ได้คิดเอาไว้เผื่อใครหรอกนะ เหมือนเราเตือนตัวเองมากกว่า ถ้าเป็นตอนนี้ผมมองว่า สมมุติคุณเพิ่งรู้จักปานในปีนี้หรือสักสองปีที่ผ่านมานี้ มันเป็นช่วงสูงสุดของมันน่ะ  ถ้าเป็นกราฟเนี่ย มันเดินมาถึงยอดเขาแล้ว ถึงร้อยแล้ว ตอนนี้กำลังเดินลง ถ้าคนขายนาน ๆ จะรู้ว่ามันเดินลง คืออาจจะไม่ได้ลงไปจนถึงต่ำสุด อาจจะเจ็ดสิบหรือไม่ก็หกสิบแล้วเสถียรเป็นเส้นตรง สำหรับคนที่เพิ่งมาอยู่ปีสองปีนี้ ที่เห็นปายในสภาพจุดร้อย ถึงตอนนั้นจะไหวหรือเปล่า แต่เราเคยอยู่มาตั้งแต่จดต่ำสุด อยู่ที่ศูนย์ ใช้วันละ 70 บาท ก็เคยอยู่มาแล้ว ไม่มีรายได้เลย เราก็อยู่มาแล้ว เพราะฉะนั้นเราเหมือนมีวัคซีน เราอยู่ได้หมด

ถาม : ในฐานะร้านแรก ๆ ที่ขายสินค้าเกี่ยวกับปาย มองปรากฏการณ์ที่ถนนคนเดินเต็มไปด้วยร้นเสื้อยืด ร้านขายโปสการ์ดอย่างไรบ้าง
ตอบ : ผมรู้สึกว่าปัญหาของถนนคนเดินคือ เริ่มต้นเลยนะ ปายมันไม่มีอะไร ไม่มีโปสการ์ดสักใบ ไม่มีเสื้อสักตัวเลย แต่พอมีร้านมาทำ หนึ่ง สอง สาม สี่ จนถึงปัจจุบัน กลายเป็นว่าทุกคนคิดว่าสิ่งนี้คือสิ่งที่จำเป็นต้องทำ คุณต้องไปหาอะไรที่ไม่มีสิ ถ้าคุณหาสิ่งที่ไม่มีได้ คุณก็จะเป็นคนแรกที่ได้ทำมัน ปัญหาคือคนเราชอบเดินบนทางเส้นเดียวกันมากเกินไป สมมุตินะ อย่างคำว่า i (love เป็นรูปหัวใจสีแดง) pai มันก็น่ารักนะ คือมันมาจาก i (love เป็นรูปหัวใจสีแดง) NY แต่ถ้าเดินไปสามเมตรมีแต่ i (love เป็นรูปหัวใจสีแดง) pai หมด มันก็จะอ้วกไง อันนี้แหละคือปัญหา แทนที่คุณจะไปหาคำอีกคำที่ไม่ใช่ i (love เป็นรูปหัวใจสีแดง) pai แล้วต่างคนต่างสร้างคำขึ้นมา หรือเสื้ออาจจะพัฒนาไปเป็นหมวก ไปเป็นผ้าพันคอ ไปเป็นถุงเท้า อะไรอีกก็ได้ แต่เราไม่ยอมคิดกันแบบนี้ เราไม่ยอมเสี่ยง อย่างตอนผมทำโปสต์การ์ดครั้งแรกนี่ ผมเสี่ยงนะเว้ย ผมพิมพ์สี่พันใบ นี่มันจะขายหมดหรือวะ แต่ถ้าทุกตารางเมตรมันขายโปสต์การ์ดกันหมดก็น่าเบื่อไง อันนี้คือ คนไทยขาด มันอยู่ในกฏที่ว่าไม่โง่นี่แหละ ถ้าคุณคิดไปอีกมันก็จะเจออีกนะ แต่คุณก็เดิน ๆ ไปเหมือนอย่างที่เขาเดิน วันหนึ่งก็ล่มกันหมด

ถาม : ไม่ได้คิดว่าปายจะเปลี่ยนแล้วต้องย้ายหนี
ตอบ : ไม่ได้คิดเลย มันจะเปลี่ยนยังไงก็เปลี่ยนไปนะ ผมว่าทุกที่บนโลก ยิ่งเป็นที่ที่มีคนสนใจ มันยากมากที่จะไม่เปลี่ยน เคยมีคนพูดกับผมว่าปายเปลี่ยนไปเยอะเลยว่ะ รับไม่ได้ ผมก็เลยบอกว่าเวลานั่งรถเมล์มาปาย มึงก็กระโดดลงแถวแม่แตง ป่าแป๋ อะไรแบบนั้นสิ ตรงนั้นน่ะไม่ค่อยเปลี่ยน แล้วทำไมมึงไม่ลงไปตรงนั้นกันวะ ลงไปแล้วก็นอนโฮมสเตย์ ขอชาวบ้านพักก็ได้ มึงมาถึงนี่แล้วจะบ่นทำไม คุณมาถึงนี่ก็เพราะคุณดูสื่อมา คุณอ่านมา คุณดูมิวสิกวีดีโอมา มีคนดูพร้อมกันกี่ล้านคนว่ะ มาแค่แสนคนก็เต็มจนล้นแล้ว

เอาแค่พอหนวดงอก ไปหาอ่านเอาเพิ่มเติมเอง เจ้มจ้นแน่นอน ไม่เชื่อให้ดึงหนวดเลย แฮ่… เราไม่มีหนวด เราเป็นผู้ยิ๋งน่ะ

Blogged with the Flock Browser

152 : : freeform in pai now

เมืองปายเมืองเล็ก ๆ ที่นับวันก็ยิ่งเล็กลง เอ…หรือว่าไม่ใช่ ฉันชักไม่แน่ใจ ฉันว่าน่าจะใหญ่ขึ้นกว่าเดิม เพราะเมืองมันเร่ิมขยายออกไป แต่ก่อนเดินในเมือง ให้ 1 ชั่วโมงก็เดินครบทุกซอย ดูครบทุกร้าน บางทีต้องเดินมาซ้ำร้านเดิมเพราะร้านมันมีแค่นี้ กินอยู่นั่นแหละ ร้านนี้กินมา 3 มื้อแล้ว โปสการ์ดก็ซื้อมันแต่ร้านนี้ ก็มันมีร้านอยู่แค่นี้ แต่มาตอนนี้อาจต้องใช้วเวลาหลายวันหน่อย เพราะในเมืองตอนนี้ เต็มไปด้วยร้านที่น่าสนใจมากกว่าแต่ก่อนมาก เวลาแค่ 3 มื้อ หรือ 1 คืนอาจไม่พอ ถ้าจะเดินสำรวจกันก่อนแล้วค่อยซื้อ อย่างนั้นน่าจะเที่ยวปายอย่างน้อย 2 คืน ยิ่งมาตอนหน้าหนาว จะเลือกเสื้อซักตัว มีให้เลือกประมาณแผงเว้นแผง บางทีมันก็ขายติดๆ กันไปเลย เห็น ๆ กันไปเลย ว่า ร้านไหนขายได้ ร้านไหนไม่ได้ขาย

เห็นเป็นเมืองเล็ก ๆ อย่างปาย แต่ก็มีเสน่ห์ยังกะรุ่นใหญ่ ไม่ยอมแก่ตายง่าย ๆ เพราะยังมีนักคิด นักเขียน นักดนตรี ศิลปิน หรืออิสระชนที่ต้องการค้นหาบางอย่างจากการเดินทาง เพื่อพบปะพูดคุยกับเพื่อนเดินทางร่วมโลก มันต้องยังมีคนที่ชอบเดินทางทั่วโลกอยู่อีกแหละ ความรู้สึกที่อยากท่องโลก ไม่ต้องทำงาน ได้ใช้ชีวิตที่ กิน ดื่ม เที่ยว แบบไม่ต้องรับผิดชอบเรื่องการทำมาหากิน เจอหนุ่ม จีบหนุ่ม เจอสาว แหล่สาว เจอนักคิด เจออาร์ติสจิตแตก เจอแดนซ์เซ่อร์ท่าแปลก ๆ เจอคนตลก ๆ มันดี ไอ้ความรู้สึกที่อยากเดินทางมันเป็นความรู้สึกที่พิเศษ มีพลัง มีมนต์ขลัง ดูน่าอิจฉา ดูตื่นเต้น ดูน่าจะเอามาเป็นพอร์ทเขียนบทหนังให้หนุ่มสาวคู่หนึ่งที่อยากหาประสบการณ์ ชีวิต อยากรู้ว่า ชีวิตคืออะไร อยากหาคำตอบว่า รักคืออะไรด้วย คิดถึงเรื่อง before sunrise ล่ะสิ อืม…

ถามว่าฉันเคยรู้สึกแบบนี้ไม๊… เคยสิ เมื่อ 15 ปีก่อน ฉันฝันว่า ฉันจะต้องเดินทางเป็นเดือน ๆ ให้ได้ ฉันอยากเดินทางไปทั่วประเทศไทย อ้อทั่วโลก มันไม่ไหว ไม่มีเงิน และก็ทำพาสปอร์ตยังไม่เป็นเลย เอาทั่วเมืองไทยให้ได้ก่อนเถอะ อยากเดินทางไปทีละจังหวัด ฝึกถ่ายรูป วาดรูป เขียนประสบการณ์ที่ผ่านชีวิตของฉันไปทุก ๆ วัน จดความคิดเห็นทุก ๆ ความเห็นที่น่าสนใจ จดคำพูดของนักเดินทาง จดสิ่งที่ได้เห็น ได้ฟังจากชาวบ้านที่เราไปเยือน ค่ำไหนนอนนั่น ขอเขากางเต๊นท์ ขอแค่เข้าห้องน้ำหน่อย ถ้าเหนื่อยมากก็ขอนอนบ้านโน้นที บ้านนี้ที เมื่อ 15 ปีที่แล้ว เรายังรู้สึกว่า ชาวบ้านจะอบอุ่นและมีน้ำใจมาก ๆ แต่ตอนนี้ชักไม่แน่ใจเหมือนกัน

ทำเป็นพูดไปอย่างนั้น แต่ภาพในหัวจริง ๆ คือ เห็นตัวเองนอนอยู่ริมทะเล นั่งวาดรูป นอนอ่านหนังสือ เขียนบทความ เขียนบทหนัง เขียนไดอะรี่ หิวก็เข้าไปสั่งอาหาร ถ้าเงินหมดก็จะขอเขาล้างจาน เป็นเด็กเสริฟ แอบหวังเล็ก ว่า จะมีคนมาสนใจ มาจีบเราบ้าง พูดคุย แลกเปลี่ยนเรื่องการใช้ชีวิต คุยเรื่องความฝันกันทั้งคืน ชอบอะไร ไม่ชอบอะไร พร้อมกับกองขวดเบียร์เป็นโหล ๆ อยู่ข้างหน้า แต่หน้ากว่านั้นคือมีคลื่นทะเลซัดเข้าหาฝั่งตลอดเวลา ลมเย็น ๆ พัดเอื่อย ๆ ไม่เอายุง และแมลงใด ๆ เข้ามาเกี่ยว ขอร้อง ขอชิว ๆ อย่ากวนสิ นี่แค่ในฝันน่ะ

ที่เขียนมาทั้งหมดนี่ เพียงแค่อยากจะรายงานว่า เมืองปายเมืองเล็กแห่งนี้ ถึงแม้จะมีคนห่วงใยมากมายว่า มันเน่าแล้ว มันเปลี่ยนไปแล้ว แต่ก็มีนักเขียน นักคอลัมนิสต์ที่มีชื่อ มาเปิดร้านหนังสือชื่อฟรีฟอร์ม เป็นเจ้าของสำนักพิมพ์ free from เอง อ่านเรื่องราวของเธอได้ ใน http://prypansang.blogspot.com/ เธอ ชื่อ ปรายพันแสง ค่ะ เขียนประจำอยู่ มติชนรายสับดาห์ เธอเป็นนักกิจกรรม คิดว่าในปีนี้ เธอคงจะมีกิจกรรมดี ๆ มากมายที่คิดจะทำในปาย น่าจะทำให้เมืองปายมีสีสัน เพิ่มเรื่องของศิลปทางวรรณกรรมให้ดูคึกคักขึ้น ติดตามงานของเธอได้ที่เวปไซด์ของเธอ

ในปีนี้ เธอได้ออกหนังสือ โปสการ์ด ชา กาแฟ ปาย บันทึกมุมคิดคนที่ใช้ชีวิตในเมืองปายนานปีหลายคน ต้องขอขอบคุณที่พี่ปรายให้เกียริตคนอย่างเราได้พูดคุยลงในเล่มนี้ด้วย แล้วจะมารายงานเนื้อหาอีกทีในบล็อคหน้าเร็ว ๆ นี้

เป็นโชคดีของคนปายที่เป็นนักอ่าน มีโอกาสหาหนังสือดี ๆ มาให้ซื้อหาอ่านถึงที่ไม่ต้องถ่อไปถึงเชียงใหม่นู่น ยังไงเมืองปายของเราก็ยังน่าสนใจอยู่ดี ถึงแม้จะมีคนชอบให้ข่าวโจมตีมันอยู่เรื่อย และฉันก็ยังคงรักเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ตลอดไป

Blogged with the Flock Browser

152::Old mitthai paper model

ด้วยความซุกซนของนิ้วเฮีย คลิกไปเจอสิ่งที่เป็น อแมซซิ่งร้านมิตรไทย ที่เราไม่คิดว่าอะไรมันจะน่ารักขนาดนี้

เป็นผลงานของน้อง nonnoy เราก็ไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว แต่นับถือฝีมือ และหัวใจที่เต็ม 100 ออกแบบและตัดกระดาษให้เนี๊ยบมาก ฝีมือระดับนี้ อนาคตไกล ไม่ค่อยมีใครทำเป็น ถ้า nonnoy มาเที่ยวปาย มาคุยกันหน่อยนะ อยากรู้จักมั่ก มั่ก
ตอนนี้เราย้ายร้านแล้ว โมเดลนี้ก็จะเป็นร้านมิตรไทยเก่า ที่ถูกรื้อไปแล้ว กลายเป็นของเก่า ของโบราณไปแล้ว
เรากำลังปลูกสร้างร้านใหม่ในที่เดิม มันต้องดีกว่าเดิม พบโฉมใหม่ของร้านมิตรไทย เร็ว ๆ นี้ coming soon
Blogged with the Flock Browser

150 :: มีเรื่องมาประกาศให้แซ่บ

ครือว่า สถานการณ์ที่หน้าร้านมิตรไทยเริ่มเบาบาง

ไม่มีการประท้วง ชุมนุมอะไรกันมากมายเหมือนเมื่อปีใหม่แล้ว

ทำให้นิ้ว และ ปาก เริ่มว่าง

เชิญ ป้อ แม่ ปี้ โน้ง ที่อยากจะสั่งสินค้าทางเน็ต

ช็อบกันเต็มตี้ กระจายเหมือนเดิม

เจ๊ พร้อมแว้วค่า

จัดให้ อย่างว่อง

ปล. จะพยามลงรูปสินค้าให้เยอะกว่าที่เป็นอยู่

อันนี้รีบไม่ได้ เด๋วของมันจะไม่สวยค่ะ

อันนี้ใหม่ค่ะ สั่งได้ค่ะ

แต่หมดหรือยังต้องเช็คก่อนจ่ายตังค์นะคะ
762 แขนยาวขาว

เสื้อแขนยาวสีขาวลาย 762 โค้ง ตัวละ 280 บาท

762 ขาวแขนยาว

กางเกงเลสามส่วนสีน้ำตาลเข้มแถบเหลือง ตัวละ 200 บาท

เล 3 ส่วน

ดูเสื้อหรือกางเกงเพิ่มเติมได้ที่

http://mitthaiartshop.multiply.com/

ขอบคุณมาก ๆ ค่า ที่ยังรักมิตรไทยเหมือนเดิม

จาก 2 มนุษย์ตัวเล็ก ๆ จอมยียวนและเกเรเล็ก ๆ ตามประสาขาวโลก

148:: คอนเสิร์ต “ช้าง อิน เลิฟ @ ปาย” ( Chang In Love @ Pai )

ทุกปี ปายจะมีคอนเสิร์ตใหญ่ ๆ มาหลายค่าย

แต่ที่ดูยิ่งใหญ่อลังการรวมศิิลปินได้มากที่สุดเท่าที่เคยเห็น

ก็น่าจะเป็นคอนเสิร์ตนี้แหละ

ไม่รู้ว่า คอนเสิร์ตนี้จะทำให้ปายแตกได้มากที่สุดหรือเปล่า

ปีที่แล้วมี ปายอิส คนก็เยอะมากเหมือนกัน

ลายละเอียดมีตามนี้

“ช้าง อิน เลิฟ @ ปาย” ( Chang In Love @ Pai ) จะจัดขึ้นในวันที่ 25 – 26 ธ.ค.

โดยศิลปินที่จะขึ้นเวทีใน 2 ค่ำคืนดังกล่าวก็ อาทิ กอล์ฟ-ไมค์, ไอซ์ ศรัณยู, โมเดิร์น ด็อก, สล็อต แมชชีน, ลิปตา, บอย พีชเมคเกอร์, ก้อย-โย่ง, แดน วรเวช, เจนนิเฟอร์ คิ้ม โก้ มิสเตอร์ แซ็กแมน, แคลอรี่ บลา บลา, เบ็น ชลาทิศ, มายด์ ฯลฯ

ณ ร้านกาแฟ Coffee in Love อำเภอปาย จังหวัด แม่ฮ่องสอน อยู่ห่างจากตัวเมืองปาย 3 กิโลค่ะ

คอนเสิร์ตมี 2 คืน ซื้อบัตรทีเดียว 1,200 บาท ดูได้ทั้ง 2 คืนเลยค่ะ

ถ้าคืนแรกยังไม่หนำใจ ก็สามารถซ้ำคืนที่สองได้เลย

และตามที่ได้ข่าวมา เหมือนว่า ที่พักตามรีสอร์ท เกสท์เฮ้าท์ จะเต็มหมดแล้ว

คนที่เพิ่งตัดสินใจจะมาดูตอนนี้ เตรียมเต๊นท์มากางได้เลย หรือไม่มีเต๊นท์ ก็มาเช่าเต๊นท์ที่ปายก็ได้ค่ะ

เพราะเท่าที่เห็นมีสถานที่กางเต๊น์เตรียมต้อนรับนักท่องเที่ยวเยอะมากมายค่ะ

และเตรียมเสื้อหนาวมาด้วยค่ะ รับรองหนาวแน่

ถ้าใครยังไม่มีบัตร มาถามหาได้ที่ร้านมิตรไทยค่ะ

ขอให้เที่ยวปายให้สนุก และอยากให้ปายสบาย ๆ ก็ช่วยกันดูแล รักปายน้อย ๆ แต่รักนาน ๆ

ทิ้งขยะให้เป็นที่ อย่าเสียงดังมากหลังตีหนึ่ง

ใช้ชีวิต ชิว ๆ ไม่เร่งรีบค่ะ สบาย ๆ

แล้วเจอกันที่ปายนะคะ

ขอสุขสวัสดีแก่ทุกท่านในวันปีใหม่นี้ค่ะ

147:: พวงกุญแจอันใหญ่เท่ามือ

ด้านหลังพวงกุญแจ

คงเคยเจอกันแล้วแหละ พวงกุญแจอันใหญ่เท่ามือ

ก็ทำไว้ให้คนที่ขี้ลืมกุญแจอ่ะดิ

ทีนี้ลืมไม่ได้แล้ว เพราะมันใหญ่มากกก เวลาตกก็รู้

ลืมไว้ที่โต๊ะ ก็เห็น ก็ตัวมันเบ่อเร่อ

แล้วก็ไม่มีทางที่จะตกลงในท่อ หรือในหลุมได้ง่าย ๆ

จะเอามาห้อยกระเป๋าโตงเตงเล่นก็ได้ค่ะ

เป็นการตกแต่งกระเป๋าที่เราอาจจะเบื่อ ๆ มันแล้ว

ให้มันดูน่าหิ้วไปไหนต่อไหน

เราทำมา 7 แบบค่ะ

อยากสั่งลายไหนก็บอกมาเลยค่ะ

ดูตามในรูปได้เลยนะค

แบบที่ 1 กรูมาปายแว้ว
แบบที่ 2 แพนด้ามาปาย
แบบที่ 3  good pai day จักรยาน
แบบที่ 4 ป้ายปายสีน้ำตาล
แบบที่ 5 ปาย แม่ฮ่องสอน ประเทศไทยสีเหลือง
แบบที่ 6 a day in pai ชมพู
แบบที่ 7 pai is a small town…

สนนราคาก็อันละ 95 บาทค่ะ

สั่งซื้อมาได้ที่ mitthai2art@yahoo.com ค่ะ

มีค่าส่งครั้งละ 30 บาทนะคะ

สั่งกี่ตัวก็ได้ค่ะ เสียค่าส่ง 30 บาทค่ะ

146:: สวัสดีปีใหม่ 2553 ค่ะ

เมืองปายเข้าหน้าหนาวแล้วค่ะ

ใครมาช่วงนี้ต้องพกเสื้อหนาวมาด้วยนะคะ

ปีนี้ ร้านมิตรไทย เปิดขายทางเน็ตตามปกติ แต่อาจจะตอบกลับช้าหน่อยนะคะ

ถ้าหน้าร้านไม่ยุ่งมาก จะรีบมาตอบเมลของลูกค้าทุกคนเลยค่ะ

และปีนี้ เราเตรียมความพร้อมมาเต็มที่

ปีที่แล้ว เราปิดร้าน สี่ทุ่มตรง

ปีนี้เราปรับเวลาปิดเป็น สี่ทุ่มครึ่งค่ะ

เราต้องมีเวลาไปพักผ่อนกันบ้างนะคะ

แล้วตอนเช้าเราจะเปิดร้าน 9 โมงเช้าค่ะ

ขอให้ทุกท่านที่มาปายมีความสุขกับอากาศเย็น ๆ หนาว ๆ พกความอบอุ่นมาด้วย

หรือจะมาหาเอาที่นี่ อ่ะ หมายถึงกองไฟค่ะ

ยังไงก็กราบสวัสดีปีใหม่ทุกท่านที่มาแอ่วปาย

โปรดรักปายน้อย ๆ แต่รักนาน ๆ

และช่วยกันดูแล อย่าให้ใครมาด่าว่าปายมากขึ้นอีกเลยนะคะ

ทำตัวให้ดีเลิศประเสริฐศรี ไร้ที่ติ

เป็นศิริมงคลแก่ตัวเอง และแผ่นดินบนโลกกลม ๆ ใบเดียวกันนี้ ที่เราเอาเท้าเหยียบมันอยู่

เจอกันก็ทักทายกันได้ค่ะ ไม่กัดค่ะ

ก๋ำ ร้านมิตรไทย


  • 1,074,411 ดวงจิต

Mitthai links:)

about blog

Photobucket - Video and Image Hosting
ร้านมิตรไทย เป็นร้านขายของที่ระลึกๆเล็กๆ และกวนๆร้านหนึ่ง มีประชากรแสนขี้เกียจ 2 คน อยู่แถวๆ อ.ปาย จ.แม่ฮ่องสอน ทางตอนใต้สุดของประเทศจีน
Mitthai Art Shop เป็นบล็อกที่พูดถึงปาย(pai),การใช้ชีวิตในอ.ปาย,ที่ท่องเที่ยวในอ.ปายจ.แม่ฮ่องสอน,โลกของร้านมิตรไทย,ข้อมูลอ.ปาย,ที่พักอ.ปาย,การเดินทางมาอ.ปาย,ร้านมิตรไทย,เสื้อยืดปาย,pai-t-shirt,โปสการ์ดปาย,จำหน่ายของที่ระลึกเกี่ยวกับอ.ปาย,เข็มกลัดอ.ปาย,utopai,ยูโทปาย,งานศิลปะ,ภาพถ่ายเมืองปาย,การถ่ายภาพ