Posts Tagged 'postcard'

153 :: ปายกับชีวิตง่ายเรียบ แรงบันดาลใจจากหนังสือ “ปฏิวัติยุคสมัยด้วยฟางเส้นเดียว”

ได้แนะนำให้รู้จักกับพี่ปรายพันแสงแล้ว
ก็ถึงคราวที่จะแนะนำผลงานของเธอชิ้นหนึ่ง โดยเธอเป็น บรรณาธิการ ออกหนังสือพ็อคเก็ตบุ๊คที่ไม่เล็กนะ ชื่อเรื่อง โปสการ์ด ชา กาแฟ ปาย
เนื้อหาเป็นบทสัมภาษณ์มุมความติดของคนที่ใช้ชีวิตในเมืองปาย
อ่ะ แน่นอน เราทั้งสองคนติดร่างแหไปกะเขาด้วย
เมืองปายมันเล็ก ทำอะไรนิดหน่อย คนก็ฮือฮา
เคยคิดว่า ถ้าไปเปิดร้านแบบร้านมิตรไทยที่กรุงเทพ คงเป็นแค่ร้านเล็ก ๆ ธรรมดา ๆ ไม่มีใครสนใจหรอก

สิ่งที่เราทั้งสองทำ ไม่ใช่เรื่องยิ่งใหญ่อะไร ใคร ๆ ก็ทำได้ ขอแค่ลงมือ
มันน่าสนใจตรง อะไรทำให้เราทั้งสองคิดไม่เหมือนคนอื่น
อยู่ต่างจังหวัด ทำยังไง หลายคนก็งง ไม่กล้า ก้าวเท้าออกจากกรุงเทพ ไม่มีเงิน กลัวแม่ด่า กลัวผี กลัวการอยู่คนเดียว ทำอะไรก็ไม่เป็น มันต้องเริ่มจากการไม่กลัว สนุกจะตายได้ทำอะไรเองบ้าง ทำกับข้าวเอง ไปเดินตลาด ปลูกต้นไม้ มีบ้านเช่าเป็นของตัวเอง แต่งบ้าน วางแผนชีวิตแต่วัน แต่ละวีค เดี๋ยวอนาคตมันมาเอง บางคนถาม แล้วจะไปทำอะไรกิน อันนี้ถ้าตัวเองยังไม่รู้ว่ามีความสามารถอะไรบ้าง ก็ไม่รู้จะช่วยยังไง ชาวบ้านบางคน เค้าจบแค่ ป. 4 เค้ายังทำมาหากิน อยู่กันได้
ไม่มีอะไรน่ากลัว แค่ทำตามที่หัวใจบอก อยากทำอะไรก็ทำเถิด ไม่รู้ว่าเราจะตายวันไหน

เราคัดลอกบางช่วงของบทสัมภาษณ์มาให้ชิม แล้วที่เหลือ คุณ ๆ ก็ไปลองหาอ่านกันดูนะ
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket

ถาม : เป็นคนกรุงเทพโดยกำเนิด แต่ไม่ชอบสภาพสังคมในกรุงเทพฯ
ตอบ: ผมไม่ชอบวงจรที่ว่าตื่นมาอยู่ลาดพร้าว ไปทำงานสีลม ขึ้นรถสองต่อ แล้วรถติดอยู่สองชั่วโมง แต่ชอบการออกแบบนะ ชอบศิลปะ ชอบที่กรุงเทพฯ มีหอศิลป์ มีร้านหนังสือ มีแกลเลอรี่ มีห้องสมุด คือมันมีข้อดี แต่ผมไม่ชอบการเดินทางแบบนั้น ไปสองชั่วโมง กลับสองชั่วโมง

ถาม : จุดเริ่มต้นของการมาอยู่ปายนั้นมาจากหนังสือ “ปฏิวัติยุคสมัยด้วยฟางเส้นเดียว”
ตอบ : หนังสือคือตัวจุดประกาย มันจุดประกายผมมาก ทำให้รู้สึกว่า เฮ้ย! โลกนี้มีเรื่องง่าย ๆ แค่นี้เอง แล้วเรามามัวทำอะไรให้มันยุ่งยากอยู่วะ คือผมอ่านหนังสือของฟูกูโอกะแล้ว ไม่ได้เชื่อว่าจะต้องทำการเกษตรนะ แต่การเกษตรเป็นสิ่งที่เขาทำแล้วเขาพบบางอย่าง จริง ๆ แล้วสิ่งที่ฟูกูโอกะคิดคือการตรัสรู้นะ เหมือนเขาพบแล้วว่าเขาคิดอะไรได้ ผมอาจจะแค่เข้าใจขั้นต้นๆ ของเขา ว่าคนเรามันใช้ชีิวตยุ่งยากไปหรือเปล่าวะ

ถาม : เหมือนกับว่าวิถึชีวิตแบบที่เราเชื่อกัน มันคือการเดินอ้อมไปไกลจากที่เป็นจริง
ตอบ : ผมไม่แน่ใจว่าระหว่างที่อ่านนี่มันเป็นหนังสือของติช นัท ฮันห์ หรือฟูกูโอกะ มันจะปน ๆ กัน คุณจะกินข้าวจานหนึ่ง แทนที่คุณจะเด็ดผักจากตรงนั้นตรงนี้มา แล้วก็ผัดหรือหุงข้าว เสร็จแล้วคุณก็กินข้าวใช่ไหม แต่คุณต้องเดินอ้อมไปเรียนหนีงสือ เรียนอนุบาล เรียนมัธยม เรียนมหาวิทยาลัยเรียนปริญญาโท ไปทำงานแล้วก็ซื้อข้าวมากิน นี่คือการเดินอ้อมไง

ถาม : แต่เราก็ชินกับวงจรหรือวิถีชีวตแบบนี้
ตอบ : ใช่ นั่นคือความยากในชีวิตที่ผมรู้สีก แล้วฟูกูโอกะคือคนที่บอกว่า เฮ้ย! ชีวิตมันง่ายกว่านั้น แต่คุณต้องไปตีความเองว่าง่านกว่านั้นที่คุณจะทำคืออะไร ผมว่ามันเป็นปรัชญาอันหนึ่งที่ตีความได้ไม่เหมือนกัน ผมจับได้แค่ว่าอย่าไปทำชีวิตให้มันยากมาก เหมือนการทำงาน งาน งาน งาน เพื่อเอาเงินเดือนไปซื้อข้าว คือมึงก็เอาข้าวมาหุงเลยสิวะ

ถาม : เคยให้สัมภาษณ์ไว้ว่าอยู่ปายมีกฏอยู่สองข้อคือ ไม่กลัวและไม่โลภ ทุกวันนี้กฏนั้นเปลี่ยนแปลงไปบ้างไหม
ตอบ : จริง ๆ มีสามข้อนะ เพราะอันนี้เราเขียนเอง คือไม่กลัว ไม่โลภ แล้วก็ไม่โง่ด้วย ตอนนั้นเขียนเพื่ออธิบายอะไรบางอย่าง แต่ไม่ใช่กฎเกณฑ์มหัศจรรย์อะไร ซึ่งผมคิดว่าทุกวันนี้ก็ยังใช้กฏนี้นะ ไม่กลัว คืออย่าไปกลัวที่จะต้องเปลี่ยนชีวิต เมื่อก่อนมาอยู่ปยมันเหมือนกับว่าคุณจะต้องเปลี่ยนไง มันต้องหักมุมเลยละ ไม่โลภ ก็คือไม่ต้องเอามาก เดี๋ยวมันได้เอง แต่อย่าไปตั้งเป้าว่ากูพิมพ์โปสการ์ดนี่ จะต้องขายให้ได้ภายในเดือนนี้ อะไรแบบนั้น ไม่โง่ คือ พยายามคิดทุกวัน คิดให้เป็นนิสัย อย่าไปคิดแค่ว่ากูจะรวยเมื่อไหร่

ถาม : สำหรับคที่จะมาอยู่ปายในปัจจุบันนี้ จำเป็นจะต้องมีกฏเกณฑ์อะไรเพิ่มเติมไหมครับ
ตอบ : คือจริง ๆ กฏนี้ผมก็ไม่ได้คิดเอาไว้เผื่อใครหรอกนะ เหมือนเราเตือนตัวเองมากกว่า ถ้าเป็นตอนนี้ผมมองว่า สมมุติคุณเพิ่งรู้จักปานในปีนี้หรือสักสองปีที่ผ่านมานี้ มันเป็นช่วงสูงสุดของมันน่ะ  ถ้าเป็นกราฟเนี่ย มันเดินมาถึงยอดเขาแล้ว ถึงร้อยแล้ว ตอนนี้กำลังเดินลง ถ้าคนขายนาน ๆ จะรู้ว่ามันเดินลง คืออาจจะไม่ได้ลงไปจนถึงต่ำสุด อาจจะเจ็ดสิบหรือไม่ก็หกสิบแล้วเสถียรเป็นเส้นตรง สำหรับคนที่เพิ่งมาอยู่ปีสองปีนี้ ที่เห็นปายในสภาพจุดร้อย ถึงตอนนั้นจะไหวหรือเปล่า แต่เราเคยอยู่มาตั้งแต่จดต่ำสุด อยู่ที่ศูนย์ ใช้วันละ 70 บาท ก็เคยอยู่มาแล้ว ไม่มีรายได้เลย เราก็อยู่มาแล้ว เพราะฉะนั้นเราเหมือนมีวัคซีน เราอยู่ได้หมด

ถาม : ในฐานะร้านแรก ๆ ที่ขายสินค้าเกี่ยวกับปาย มองปรากฏการณ์ที่ถนนคนเดินเต็มไปด้วยร้นเสื้อยืด ร้านขายโปสการ์ดอย่างไรบ้าง
ตอบ : ผมรู้สึกว่าปัญหาของถนนคนเดินคือ เริ่มต้นเลยนะ ปายมันไม่มีอะไร ไม่มีโปสการ์ดสักใบ ไม่มีเสื้อสักตัวเลย แต่พอมีร้านมาทำ หนึ่ง สอง สาม สี่ จนถึงปัจจุบัน กลายเป็นว่าทุกคนคิดว่าสิ่งนี้คือสิ่งที่จำเป็นต้องทำ คุณต้องไปหาอะไรที่ไม่มีสิ ถ้าคุณหาสิ่งที่ไม่มีได้ คุณก็จะเป็นคนแรกที่ได้ทำมัน ปัญหาคือคนเราชอบเดินบนทางเส้นเดียวกันมากเกินไป สมมุตินะ อย่างคำว่า i (love เป็นรูปหัวใจสีแดง) pai มันก็น่ารักนะ คือมันมาจาก i (love เป็นรูปหัวใจสีแดง) NY แต่ถ้าเดินไปสามเมตรมีแต่ i (love เป็นรูปหัวใจสีแดง) pai หมด มันก็จะอ้วกไง อันนี้แหละคือปัญหา แทนที่คุณจะไปหาคำอีกคำที่ไม่ใช่ i (love เป็นรูปหัวใจสีแดง) pai แล้วต่างคนต่างสร้างคำขึ้นมา หรือเสื้ออาจจะพัฒนาไปเป็นหมวก ไปเป็นผ้าพันคอ ไปเป็นถุงเท้า อะไรอีกก็ได้ แต่เราไม่ยอมคิดกันแบบนี้ เราไม่ยอมเสี่ยง อย่างตอนผมทำโปสต์การ์ดครั้งแรกนี่ ผมเสี่ยงนะเว้ย ผมพิมพ์สี่พันใบ นี่มันจะขายหมดหรือวะ แต่ถ้าทุกตารางเมตรมันขายโปสต์การ์ดกันหมดก็น่าเบื่อไง อันนี้คือ คนไทยขาด มันอยู่ในกฏที่ว่าไม่โง่นี่แหละ ถ้าคุณคิดไปอีกมันก็จะเจออีกนะ แต่คุณก็เดิน ๆ ไปเหมือนอย่างที่เขาเดิน วันหนึ่งก็ล่มกันหมด

ถาม : ไม่ได้คิดว่าปายจะเปลี่ยนแล้วต้องย้ายหนี
ตอบ : ไม่ได้คิดเลย มันจะเปลี่ยนยังไงก็เปลี่ยนไปนะ ผมว่าทุกที่บนโลก ยิ่งเป็นที่ที่มีคนสนใจ มันยากมากที่จะไม่เปลี่ยน เคยมีคนพูดกับผมว่าปายเปลี่ยนไปเยอะเลยว่ะ รับไม่ได้ ผมก็เลยบอกว่าเวลานั่งรถเมล์มาปาย มึงก็กระโดดลงแถวแม่แตง ป่าแป๋ อะไรแบบนั้นสิ ตรงนั้นน่ะไม่ค่อยเปลี่ยน แล้วทำไมมึงไม่ลงไปตรงนั้นกันวะ ลงไปแล้วก็นอนโฮมสเตย์ ขอชาวบ้านพักก็ได้ มึงมาถึงนี่แล้วจะบ่นทำไม คุณมาถึงนี่ก็เพราะคุณดูสื่อมา คุณอ่านมา คุณดูมิวสิกวีดีโอมา มีคนดูพร้อมกันกี่ล้านคนว่ะ มาแค่แสนคนก็เต็มจนล้นแล้ว

เอาแค่พอหนวดงอก ไปหาอ่านเอาเพิ่มเติมเอง เจ้มจ้นแน่นอน ไม่เชื่อให้ดึงหนวดเลย แฮ่… เราไม่มีหนวด เราเป็นผู้ยิ๋งน่ะ

Blogged with the Flock Browser

150 :: มีเรื่องมาประกาศให้แซ่บ

ครือว่า สถานการณ์ที่หน้าร้านมิตรไทยเริ่มเบาบาง

ไม่มีการประท้วง ชุมนุมอะไรกันมากมายเหมือนเมื่อปีใหม่แล้ว

ทำให้นิ้ว และ ปาก เริ่มว่าง

เชิญ ป้อ แม่ ปี้ โน้ง ที่อยากจะสั่งสินค้าทางเน็ต

ช็อบกันเต็มตี้ กระจายเหมือนเดิม

เจ๊ พร้อมแว้วค่า

จัดให้ อย่างว่อง

ปล. จะพยามลงรูปสินค้าให้เยอะกว่าที่เป็นอยู่

อันนี้รีบไม่ได้ เด๋วของมันจะไม่สวยค่ะ

อันนี้ใหม่ค่ะ สั่งได้ค่ะ

แต่หมดหรือยังต้องเช็คก่อนจ่ายตังค์นะคะ
762 แขนยาวขาว

เสื้อแขนยาวสีขาวลาย 762 โค้ง ตัวละ 280 บาท

762 ขาวแขนยาว

กางเกงเลสามส่วนสีน้ำตาลเข้มแถบเหลือง ตัวละ 200 บาท

เล 3 ส่วน

ดูเสื้อหรือกางเกงเพิ่มเติมได้ที่

http://mitthaiartshop.multiply.com/

ขอบคุณมาก ๆ ค่า ที่ยังรักมิตรไทยเหมือนเดิม

จาก 2 มนุษย์ตัวเล็ก ๆ จอมยียวนและเกเรเล็ก ๆ ตามประสาขาวโลก

109:​:โปสการ์ด​จาก​ปาย

นี่​เป็น​โปสการ์ด​ ​ชุดหลังๆ​ (ปี​ 2550) ​ของร้านมิตรไทย ​เรา​เริ่มทำ​โปสการ์ดมาราวๆ​ 10 ​ปีที่​แล้ว​ ​สมัย​นั้น​(แก่​โคด) ​เวลา​จะ​ขายโปสการ์ด​ให้​นักท่องเที่ยว​กัน​ ​ร้าน​ใน​ปายเค้า​ต้อง​ไปซื้อโปสการ์ด​ใน​เชียง​ใหม่​มาขาย​ ​พวกช้งพวกช้าง​ ​กระ​เหรี่ยงคอยาว​ ​ทำ​นอง​นั้น​ ​หามี​โปสการ์ดของปาย​ ​แต่อย่าง​ใด​ ​เรา​เริ่ม​จาก​มีกล้องออโตเมติก​ ​อยู่​ตัวนึง​ ​ก้อถ่ายๆ​ ​อะ​ไรๆ​ใน​ปาย​ ​ไปตามมีตามเกิด​ ​ชุดแรกๆ​แทบ​จะ​ทำ​มือล้วนๆ​ ​อัดรุปมา​แปะบนกระดาษสีๆ​ ​แบบของเด็กๆ​ใช้​ใน​โรงเรียนปายนั่นแหละ​ ​มี​แกะยางลบ​เป็น​เครื่องหมายนู่นนี่​ ​แล้ว​ปั๊มไปข้างๆ​รูป​ ​มีลายเซนต์​กัน​สดๆ​ ​แบบว่ามือมากๆ​ ​วันหลัง​ถ้า​เจอ​จะ​สอยเอามา​ให้​ยล​กัน

หลัง​จาก​นั้น​ ​ก็พัฒนาฟามรู้​ไปเรื่อยๆ​ ​ให้​เค้าอัดขาวดำ​แบบย้อมสีมั่ง​ ​หรือ​ตอนโลโม่กะลังมา​ใหม่ๆ​ ​เราก้​เอา​แบบสี่ช๊อต​ ​ไปถ่ายก็​ได้​รูปแบบ​ใหม่ๆ​(สมัย​นั้น)​ ​มาบ้างพอสมควร​ ​ใครมา​เที่ยวตอนนู้น​ ​อาจเจอ​ ​โปสการ์ดครอสโพรเซสบ้าง​ ​ฟิชอายบ้าง​ ​เรียกว่าร้อนวิชา​กัน​น่าดู​ 55

ระยะหลังก็​เริ่มเรียนรู้คอมพิวเตอร์​ ​กะกล้องดิจิต้อม​ ​ก้อเลยมาอีกรูปแบบนึง​ ​ก็​เพิ่งหัดเรียนคอมก็ที่ปายนี่​แหละ​ ​ช่วงไหนรู้อะ​ไร​ ​ก็​เอามา​ใส่​ใน​งาน​ ​ลองผิด​ ​ลองผิดไปเรื่อยๆ​ ​ลูกค้าก็ซวยไป​ ​เจ๊ยยย​…

จนทุกวันนี้​ ​จาก​ปายเมืองที่​ไม่​มี​โปสการ์ดของปายซักใบ​ ​เมื่อซัก​ 10 ​ปีก่อน​ ​ปัจจุบันเราว่าปาย​ ​อาจ​จะ​เป็น​เมืองที่มี​โปสการ์ดของเมือง​ ​มากที่สุด​ใน​ประ​เทศไทย​ ​ก็ว่า​ได้​นะ

..​คุณล่ะ​ ​เคย​ได้​รับโปสการ์ด​จาก​ปาย​กัน​มั้ย​..

70:: A piece of Pai catalog

ถ่ายรูปมาให้ดูว่า catalog A piece of Pai มันเป็นยังไงนะ


69:: A piece of Pai

a piece of pai photograph by gummy
——————————————-

ภาพทั้งหมดถ่ายในวันเดียวกัน พอดีเป็นวันตรุษจีนปี 2548 เป็นปีแรกที่หมู่บ้านจีนยูนนานที่มีชื่อว่า หมู่บ้านสันติชล เริ่มเปิดตัวให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวอย่างแท้จริง
มี โรงเตี้ยมขายอาหารจีน เด็กๆ ผู้ใหญ่หันมาแต่งตัวแบบจีน ๆ กัน รองเท้าจีน และเขาก็ทำชิงช้าไม้ให้เด็ก ๆ และนักท่องเที่ยวได้เล่นกันหนุกหนาน
เจ๊ก็เลยคว้ากล้องโอลิมปุส กับฟิล์มสไลด์ kodak 100 ถ่ายอย่างเมามัน แล้วล้างสี จะทำให้ได้สีสันฉูดฉาดแบบเพี้ยนๆ
งานชุดนี้เจ๊ได้แสดงงานที่ mitthai art gallery ที่ปาย เมื่อวันที่ 15 กันยายน ถึง 31 ธันวาคม 2548 เป็นแกลเลอรี่ของเจ๊เอง
มีทั้งหมด 39 ภาพ
ถ้าใครอยากได้เอาไว้ชื่นชมส่วนตัว เจ๊มี catalog รูปภาพที่คัดแล้ว 28 รูปในกล่องเหล็ก
เอาไว้เป็นที่ระลึกลึก ในห้องส่วนตัวของคุณได้ ในราคา 330 รวมค่าส่งแล้วด้วย

อยากดูรูปเยอะกว่านี้กดตรงนี้


  • 1,073,931 ดวงจิต

Mitthai links:)

about blog

Photobucket - Video and Image Hosting
ร้านมิตรไทย เป็นร้านขายของที่ระลึกๆเล็กๆ และกวนๆร้านหนึ่ง มีประชากรแสนขี้เกียจ 2 คน อยู่แถวๆ อ.ปาย จ.แม่ฮ่องสอน ทางตอนใต้สุดของประเทศจีน
Mitthai Art Shop เป็นบล็อกที่พูดถึงปาย(pai),การใช้ชีวิตในอ.ปาย,ที่ท่องเที่ยวในอ.ปายจ.แม่ฮ่องสอน,โลกของร้านมิตรไทย,ข้อมูลอ.ปาย,ที่พักอ.ปาย,การเดินทางมาอ.ปาย,ร้านมิตรไทย,เสื้อยืดปาย,pai-t-shirt,โปสการ์ดปาย,จำหน่ายของที่ระลึกเกี่ยวกับอ.ปาย,เข็มกลัดอ.ปาย,utopai,ยูโทปาย,งานศิลปะ,ภาพถ่ายเมืองปาย,การถ่ายภาพ